حقوق مردم

یکی از نکات مهم انقلاب اسلامی حاکمیت آمریکا بر تمام شئون کشور بود
در دوران انقلاب اسلامی ، زمانی که آمریکا کار را بشدت سخت دید ، شاه را بیرون برد تا ژنرال هایزر کودتا کند و با قتل عام ، شاه را برگرداند

اما نشد که نشد
از دلائل آن می توان تصمیم امام خمینی مبنی بر بازگشت به ایران را دانست که به رغم رعب افکنی و تهدیدات فراوان ، ایشان برای بازگشت اماده شد
در 8 بهمن ماه 1357 ، رژیم شاه به رهبری هایزر ، در تهران قتل عام کرد تا شاید از سفر امام خمینی پیشگیری کند
اما نشد ... کودتا نشد ... نه اینکه نخواستند

*متن کامل را در آدرس زیر 👇👇👇 ببینید*

تصاویر کشتار مردم تهران به دستور ژنرال آمریکایی

تاریخ انتشار: 12:29 - 08 بهمن 1397 - 2019January 28

پایگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ روز هشتم بهمن ماه 1357، به دستور ژنرال هایزر آمریکایی، بر روی مردم آتش گشوده شد و در این میان عده ای به شهادت رسیدند.

تصاویر منتشر نشده از این روز خونین را در ادامه می بنید.

منبع :

https://irdc.ir/fa/news/4476/

کد خبر: 258992
08 بهمن 1401
سالگرد کشتار هشتم بهمن 1357
ژنرال هایزر دستور قتل عام به نظامیان شاه داد!
دفتر پژوهش های موسسه کیهان
به دنبال تصمیم حضرت امام خمینی برای بازگشت به ایران، دولت شاپور بختیار آخرین نخست وزیر شاه، در چهارم بهمن 1357 دستور بستن و اشغال نظامی فرودگاه های کشور را داد. تانک ها و زره پوش ها راهی فرودگاه های مختلف از جمله فرودگاه مهرآباد شدند و خیابان های منتهی به آن و محوطه و رمپ پرواز و باند فرود را بستند.
به دنبال انتشار خبر بسته شدن فرودگاه ها، تظاهرات گسترده ای در اعتراض به آن برپا شد. خبرگزاری فرانسه گزارش داد:
«... در 4 بهمن پنج هزار نفر در تهران به عنوان اعتراض به حضور نظامیان که پست های فرودگاه را اشغال کرده اند با فریادهای «زنده باد خمینی» در اطراف فرودگاه دست به تظاهرات زده اند...»1
در پی اشغال نظامی و بستن فرودگاه مهرآباد، بازگشت حضرت امام به کشور به تاخیر افتاد. ایشان صبح روز پنجم بهمن، در حالی که شمار پلیس های اطراف محل اقامت شان در نوفل لوشاتو افزون شده بود، در جمع خبرنگارانی که بی صبرانه در انتظار موضع گیری امام بودند، حضور یافته و فرمودند:
«... من بنا داشتم که فردا را در میان ملت باشم و هر رنجی که آنها می برند من هم با آنها باشم. لکن دولت خائن از این امر مانع شده و همه فرودگاه های ایران را بست و من پس از بازشدن فرودگاه ها بلافاصله خواهم رفت و به او خواهم فهماند که شما غاصب هستید و خائن به ملت ما...»2
به دنبال ممانعت از بازگشت حضرت امام ، 40 تن از روحانیون انقلابی در مسجد دانشگاه تهران تحصن کردند و خواستار رفع محاصره فرودگاه و فراهم آمدن شرایط برای ورود هواپیمای امام شدند. تحصن روحانیون در روزهای بعد بسیاری از دیگر اقشار از جمله اساتید دانشگاه و دانشجویان و طلاب را نیز همراه خود ساخت به طوری که در روزهای بعد این تعداد به حدود 2000 نفر رسید.
ارتشبد قره باغی رئیس ستاد بزرگ ارتشتاران در کتاب خاطراتش ، به نام «اعترافات ژنرال» درباره آن ایام نوشته است:
«...موقعی که فرودگاه مهرآباد برای جلوگیری از آمدن خمینی به ایران بسته شد و روحانیون در مسجد دانشگاه متحصن شدند، اخبار روزنامه ‏ها حاکی بود که همه افسران نیروهای سه‏گانه در پایگاههای خود در تهران، اصفهان، کرمانشاه، دزفول، شاهرخی (همدان)، بندر بوشهر و بندر پهلوی اقدام به تظاهرات و اعتصاب غذا نموده‏اند... گزارش های اداره دوم، اعتصاب غذا و شرکت در تظاهرات یگان ها را تأیید می‏کرد وحتی در تهران، بوشهر، شیراز و اصفهان برخی از افسران، همافران، درجه‏داران و سربازان با خانواده‏هایشان به راهپیمایی پرداختند...»3
قرار بود بسته شدن فرودگاهها به مدت 3 روز ادامه یابد ولی صبح 8 بهمن که می بایست فرودگاه ها باز می شدند اما همچنان در اشغال تانک ها و زره پوش ها باقی مانده و امکان فرود هیچ هواپیمایی بر روی باند آنها وجود نداشت. روزنامه ها خبر دادند که بازگشت امام به دلیل بسته ماندن فرودگاهها بازهم به تعویق افتاده است.
این خبر برای ملتی که پس از 14 سال تبعید و بیش از یک سال مبارزات سراسری و خونین، چشم به راه رهبر و قائدش مانده و از مدت ها پیش ، خود را برای استقبال باشکوه از ایشان آماده نموده بود ، سخت ناگوار و نگران کننده به نظرمی رسید. روز 8 بهمن مردم خشمگین و عصبانی به خیابان ها آمدند. اگرچه روز قبل و در راهپیمایی 28 صفر میلیون ها نفر به تظاهرات و راهپیمایی پرداخته و قاطع تر از همیشه با بختیار و رژیم شاه و اربابان آمریکایی اش اتمام حجت نموده بودند که بایستی هرگونه ممانعتی نسبت به بازگشت امام برداشته شده و همه شرایط برای ورود ایشان به وطن فراهم آید، اما تظاهرات روز 8 بهمن با همه روزهای گذشته تفاوت داشت. جمعیت خشمگینانه فریاد می زد:
«وای به حالت بختیار، اگر خمینی دیر بیاد»، «اگر خمینی دیر بیاد، مسلسل ها بیرون میاد».
جمعیت با همان شعارها و خشم، حدود 2 بعدازظهر به میدان 24 اسفند (انقلاب کنونی) رسید و قصد داشت راه خود را به سمت میدان آزادی ادامه دهد. مقصد ، فرودگاه مهرآباد و هدف بازگشایی آن بود. اما در همان میدان انقلاب ناگهان از آسمان و زمین به رگبار گلوله بسته شدند.
یکی از شاهدان عینی آن روز در خاطراتش گفته است:
... (می خواستم) با وجود کسالت به مسجد دانشگاه بروم و در تحصن روحانیون شرکت کنم... اما از میدان کندی (میدان توحید) صدای تیراندازی از طرف دانشگاه شنیده شد. هرچه به میدان 24 اسفند (میدان انقلاب) نزدیک تر می شدم، ابعاد تیراندازی بیشتر می شد و صدای کرکننده شلیک تیر گوش خراش تر می گردید. به نزدیک مسجد امیرالمؤمنین در خیابان نصرت که رسیدم پیاده شده و رفتم پشت بام و دیدم که جنگ تمام عیار در میدان 24 اسفند و جلو دانشگاه در گرفته است... در جلو مسجد امیرالمؤمنین ایستاده بودم و با پسرم می خواستم جلوتر رفته و اگر راهی پیدا کردم خود را به دانشگاه و متحصنین برسانم، ولی مردمی که از میدان می آمدند مانع شدند و گفتند تیر است و کشته و زخمی. وسائط نقلیه را می دیدم که کشته و زخمی ها را به سرعت از میدان به در برده و به بیمارستان «مرکز طبی کودکان» می بردند ، از مردم خون می خواستند. یکی از جوانان که کشته یا زخمی را با رفقایشان حمل می کردند وقتی نگاهش به من افتاد مرا از اتومبیل درآورد و فریاد زد: حاج آقا! شما را به خدا ما را مسلح کنید. چرا امام حکم جهاد و حمله به این نامردان را به ما نمی دهند؟...»4
همه راه ها به سوی میدان آزادی و فرودگاه را بسته و از همه طرف به سمت مردمی که تقریبا به محاصره درآمده بودند، شلیک می کردند. تیراندازی اصلی از بالای ساختمان ژاندارمری در سمت جنوبی میدان صورت می گرفت و تعداد بسیاری از مردم در همان جا به خاک و خون غلتیدند. فریاد الله اکبر و صفیر گلوله ها درهم پیچیده بود.
با رسیدن نیروهای کمکی از طرف فرمانداری نظامی ، تیراندازی ها شدت گرفته و براساس برخی از آمارها در آن روز بیش از یکصد تن به قتل رسیده و حدود چهارصد نفر مجروح شدند. طبق گزارش های رسمی ستاد ژندارمری، در این قتل عام 1365 فشنگ جنگی با تفنگ ژ-3 و کلت شلیک شد و جنایت و بی رحمی به نهایت خود رسید. خبرگزاری های بین المللی کشتار 8 بهمن را پس از 17 شهریور ، خونین ترین حوادث تهران دانستند.5
رادیو کلن تعداد شهدا را 30 نفر و مجروحان را 200 نفر اعلام کرد. رادیو لندن تظاهرات 8 بهمن را «خشونت بارترین برخورد بین تظاهرکنندگان و نیروهای نظامی » اعلام نمود. این رادیو تعداد شهدا را 30 تن و مجروحان را 400 نفر اعلام کرد و رادیو مسکو چنین گزارش داد:
«... دانشگاه تهران نیز مملو از جمعیت بود. مردم جلوی مسجد دانشگاه تجمع کرده بودند و روحانیون برای آنها سخنرانی می کردند. شعار مردم یکسره این بود: رهبران ! رهبران ! ما را مسلح کنید...»6
در همین لحظات عده ای از جوانان با دست های خونین وارد دانشگاه شدند و با هیجان تمام شعار دادند. پرهیجان ترین لحظه زمانی بود که جوانی کبد یکی از شهدا را که در اثر اصابت گلوله از بدنش بیرون افتاده بود روی دست گرفته و فریاد می کشید: «این است سند جنایت بختیار.»
در همین لحظات، استاد مطهری که از روحانیون متحصن در دانشگاه بود ، مقابل جمعیت حاضر شد و با سخنانی کوتاه جمعیت هیجان زده را به آرامش دعوت کرد و از آنها خواست تا برای نشان دادن مخالفت شان با دولت بختیار در خیابان های دانشگاه یک راهپیمایی سمبلیک انجام دهند. به دنبال این دعوت، استاد مطهری و عده ای از روحانیون در پیشاپیش و مردم به دنبال آنها در خیابان های دانشگاه راهپیمایی کردند.
در اسناد مختلف آمده که فرمان کشتار هشتم بهمن 57 را ژنرال رابرت هایزر صادر کرد که برای تدارک یک کودتای نظامی و کشتار میلیونی مردم از سوی فرماندهی نیروهای ناتو به ایران آمده بود. بنابر اعتراف هایزر جلسه فرماندهان ارتش با حضور وی در دفتر قره باغی برقرار بود که خبر تظاهرات مردم به سوی فرودگاه را به اطلاع او رساندند.
هایزر در خاطراتش نوشته که به فرماندهان دستور داد:
«با استفاده از گاز اشک آور و تیراندازی هوایی بر سر تظاهرکنندگان اقدام شود. اگر مؤثر نبود لوله تفنگ ها باید پایین بیاید تا بفهمند که ارتش اهل عمل است . قره باغی فوراً با بختیار صحبت کرد و بعد آجودانش را خواست و به زبان فارسی به او دستور آتش داد. قره باغی به هایزر گفت : همان طور که تصمیم گرفته ایم عیناً عمل خواهد شد...»7
مقام معظم رهبری در 12 آبان 1394 و در دیدار دانش آموزان و دانشجویان، نقش ژنرال هایزر در کشتار 8 بهمن را این گونه شرح داده اند:
« ... قبل از انقلاب، در دوران حرکت عظیم مردمی -حالا ماجراهای هفدهم شهریور و کشتار مردم و این مسائل که خب همه به وسیله دولت دست نشانده آمریکا انجام گرفت، به جای خود- در هشتم بهمن، یعنی چند روز قبل از ورود امام به داخل کشور، در همین خیابان های تهران، همین خیابان انقلاب، مردم اجتماع کرده بودند؛ ژنرال هایزر که فرستاده آمریکا بود و به ایران آمد برای اینکه شاید بتواند یک جوری از دست انقلاب، رژیم را نجات بدهد و حفظ بکند. او در خاطرات خودش می نویسد- اینها اسناد تاریخی است- و می گوید من به ژنرال قره باغی گفتم که در مواجهه با مردم لوله تفنگ هایتان را پایین بیاورید؛ یعنی مردم را بکُشید، تیر هوایی بیخودی در نکنید، مردم را قتل عام کنید. اینها هم همین کار را کردند، لوله تفنگها را پایین آوردند، عده ای جوان و نوجوان کشته شدند ولی جمعیّت عقب نرفت. هایزر می گوید؛ قره باغی بعد آمد به من گفت که این تدبیر تو فایده ای نکرد، مردم عقب نرفتند، آن وقت هایزر می گوید من دیدم این ژنرال های شاه چقدر کودکانه فکر می کنند؛ یعنی باید ادامه می دادند، باید مرتب می کشتند.
ببینید این رژیمِ دست نشانده بود. ژنرال آمریکایی دستور قتل عام هموطنان را به ارتشبد ایرانی می دهد و این به دستور او و به توصیه او عمل می کند و چون فایده ای ندارد، می رود به او می گوید فایده ای ندارد؛ او هم می گوید اینها بچه اند، اینها کودکانه فکر می کنند. این، ماحصل و خلاصه حکومت پهلوی در ایران است. آمریکایی ها این جوری با ما شروع کردند؛ با انقلاب این جوری شروع کردند. بعد هم در طول این مدت هرچه توانستند توطئه کردند.»
__________________________
1- روزنامه اطلاعات- 5/11/1357 2- هدایت الله بهبودی- الف لام خمینی- تهران- مؤسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی- 1396- صفحه 1057 3- اعترافات ژنرال – عباس قره باقی- صفحات 271 و 272 4- حجت الاسلام والمسلمین علی دوانی- نهضت روحانیون ایران- جلد نهم و دهم- مرکز اسناد انقلاب اسلامی 5- همان 6- بازخوانی اتفاقات روزهای خونین انقلاب- گزارش رسانه های خارجی از خشونت بار ترین تظاهرات تهران در 8 بهمن 1357- مرکز اسناد انقلاب اسلامی 7- ماموریت مخفی هایزر در تهران- خاطرات ژنرال هایزر- ترجمه دکتر سید محمدحسین عادلی- نشر رسا- چاپ چهارم- 1376- صفحه 366
منبع : روزنامه کیهان

https://kayhan.ir/fa/news/258992/