حقوق مردم

اروپا بسیار پربارش بود به طوریکه به آن «قاره سبز» می گفتند و خصوصا انگلستان یکی از کشورهای پربارش جهان بود
*🔥 اما به دلیل «تخریب محیط زیست» توسط همین کشورهای صنعتی ، و گرمایش بسیار فراوان زمین و تغییرات اقلیمی، بارندگی کم و کمتر شد*
آن کشورهای همیشه مدعی ، کشورهای در حال توسعه را «متهم تخریب محیط زیست» خواندند و «ساده لوحانِ دانشمند نما!!» ، همان را تکرار کردند
در حالی که کل گرمایش تولیدی کشورهایی مانند ایران ، در برابر تخریب توسط فقط انگلستان، بشدت ناچیز بوده و هست.
❌ هر چه بود ، خشکسالی مرز نشناخت و یقه خودشان را گرفت
*⚡ در مقاله گاردین می خوانید
✅ آن ها برای باران دعا می کردند که اگر ما انجام دهیم دلیل عقب افتادگی است
✅ آن ها جیره بندی آب کردند که اگر ما انجام دهیم دلیل بی برنامگی است
✅ آن ها هدر رفت 20 درصدی آب دارند ولی این دلیل بی لیاقتی و بی کفایتی نیست که نیست !!
✅لوله های آب در برخی نقاط از قرن 19 تعویض نشده اند!!*

💥 گاردین : یکشنبه 17 اوت 2025 برابر با 26 مرداد 1404 ساعت 6:00 به وقت گرینویچ : *چطور ممکن است آب انگلستان رو به اتمام باشد؟*

How can England possibly be running out of water?

*مخازن آب انگلستان در پایین‌ترین سطح خود در حداقل یک دهه اخیر قرار دارند و برای کاهش فشار، به چندین ماه بارندگی بالاتر از حد متوسط نیاز است.*

England’s reservoirs are at their lowest levels in at least a decade, with several months of above-average rainfall needed to ease the pressure.

در حالی که باران‌های سیل‌آسا معروف بودند، بحران آب و هوا، رشد جمعیت و ولخرجی به این معنی است که چیزی که زمانی غیرقابل تصور بود، می‌تواند ممکن شود.

While famously rainswept, climate crisis, population growth and profligacy mean the once unthinkable could be possible

در طول خشکسالی سال 2022 ، لندن به طرز خطرناکی به کمبود آب نزدیک شد . شرکت‌های آب و دولت با کمبود آب مخازن و تخلیه تدریجی آب‌های زیرزمینی، * به شدت برای باران دعا می‌کردند.*

During the drought of 2022, London came perilously close to running out of water. Water companies and the government prayed desperately for rain as reservoirs ran low and the groundwater was slowly drained off.

*طرحهای اضطراری برای ممنوعیت استفاده از آب توسط مشاغل تهیه شد؛ استخرهای هتل‌ها تخلیه می‌شدند، برکه‌ها خشک می‌شدند و ادارات تمیز می‌شدند. اگر کمبود بارندگی برای یک سال دیگر ادامه پیدا می‌کرد، ممکن بود شیرهای آب خشک شوند.*

Contingency plans were drafted to ban businesses from using water; hotel swimming pools would have been drained, ponds allowed to dry up, offices to go uncleaned. If the lack of rainfall had continued for another year, it was possible that taps could have run dry.

*با این حال، این فقط نمونه‌ای از آنچه ممکن است در آینده اتفاق بیفتد، بود. روز سه‌شنبه، دولت کمبود آب «قابل توجه ملی» را در انگلستان اعلام کرد، به این معنی که اگر هوای خشک ادامه یابد، کل کشور در معرض خطر اتمام آب قرار دارد.* استفاده از شلنگ آب برای مردم در سراسر انگلستان از قبل ممنوع شده است و احتمالاً محدودیت‌های بیشتری در ماه‌های آینده اعمال خواهد شد. مرکز بوم‌شناسی و هیدرولوژی بریتانیا (UKCEH)، یک مؤسسه تحقیقاتی مستقل، نسبت به جریان بسیار کم رودخانه‌ها هشدار داده است. مخازن آب نیز در سطح بسیار پایینی قرار دارند و آب‌های زیرزمینی در حال کاهش هستند.

That, however, was just a taster of what could come down the line. On Tuesday, the government announced a “nationally significant” water shortage in England, which means the whole country is at risk of running out if the dry weather continues. People across England are already banned from using hosepipes, with more restrictions probable over coming months. The UK Centre for Ecology and Hydrology (UKCEH), an independent research institute, has warned of exceptionally low river flows. Reservoirs are also at extremely low levels and groundwater is dwindling.

و این هدررفت خیلی قبل از رسیدن به شیرهای آب مردم شروع می‌شود. *شرکت‌های آب در انگلستان و ولز هر ساله حدود 1 تریلیون لیتر آب را از طریق لوله‌های نشتی از دست می‌دهند. این صنعت اعلام کرده است که حدود 20٪ از کل آب تصفیه شده به دلیل نشت از بین می‌رود.* شرکت‌های آب متعهد شده‌اند که تا سال 2050 نشتی‌ها را به نصف کاهش دهند.

And the waste starts long before it gets to people’s taps. Water companies in England and Wales lose about 1tn litres of water through leaky pipes each year. The industry has said that about 20% of all treated water is lost to leaks. The water firms have pledged to halve leakages by 2050.

در همین حال، نرخ تعویض سالانه لوله‌ها در بین تمام شرکت‌های آب، 0.05 درصد در سال است: *برای مثال، بخش عمده‌ای از سیستم فاضلاب لندن از زمانی که بازالگت و همکارانش در قرن نوزدهم آن را نصب کردند، به طور قابل توجهی به‌روزرسانی نشده است.*

Meanwhile, the annual pipe replacement rate is 0.05% a year across all water companies: much of the sewage system in London, for example, has not been significantly updated since Bazalgette and his colleagues installed it in the 19th century.

*ترجمه کامل مطلب را در آدرس زیر 👇👇👇 ببینید*

چطور ممکن است آب انگلستان رو به اتمام باشد؟
هلنا هورتون، خبرنگار محیط زیست

مخازن آب انگلستان در پایین‌ترین سطح خود در حداقل یک دهه اخیر قرار دارند و برای کاهش فشار، به چندین ماه بارندگی بالاتر از حد متوسط نیاز است.تصویرسازی: گاردین دیزاین
در حالی که باران‌های سیل‌آسا معروف بودند، بحران آب و هوا، رشد جمعیت و ولخرجی به این معنی است که چیزی که زمانی غیرقابل تصور بود، می‌تواند ممکن شود.
یکشنبه 17 اوت 2025 ساعت 6:00 به وقت گرینویچ
در طول خشکسالی سال 2022 ، لندن به طرز خطرناکی به کمبود آب نزدیک شد . شرکت‌های آب و دولت با کمبود آب مخازن و تخلیه تدریجی آب‌های زیرزمینی، به شدت برای باران دعا می‌کردند.
طرحهای اضطراری برای ممنوعیت استفاده از آب توسط مشاغل تهیه شد؛ استخرهای هتل‌ها تخلیه می‌شدند، برکه‌ها خشک می‌شدند و ادارات تمیز می‌شدند. اگر کمبود بارندگی برای یک سال دیگر ادامه پیدا می‌کرد، ممکن بود شیرهای آب خشک شوند.
با این حال، این فقط نمونه‌ای از آنچه ممکن است در آینده اتفاق بیفتد، بود. روز سه‌شنبه، دولت کمبود آب «قابل توجه ملی» را در انگلستان اعلام کرد، به این معنی که اگر هوای خشک ادامه یابد، کل کشور در معرض خطر اتمام آب قرار دارد. استفاده از شلنگ آب برای مردم در سراسر انگلستان از قبل ممنوع شده است و احتمالاً محدودیت‌های بیشتری در ماه‌های آینده اعمال خواهد شد. مرکز بوم‌شناسی و هیدرولوژی بریتانیا (UKCEH)، یک مؤسسه تحقیقاتی مستقل، نسبت به جریان بسیار کم رودخانه‌ها هشدار داده است. مخازن آب نیز در سطح بسیار پایینی قرار دارند و آب‌های زیرزمینی در حال کاهش هستند.

چمن خشک‌شده‌ی گرینویچ پارک، لندن، در طول خشکسالی سال 2022، زمانی که برنامه‌های اضطراری شامل تخلیه‌ی استخرهای هتل‌ها می‌شد. عکس: PA Images/Alamy
خشکسالی‌ها عموماً رویدادهایی دو ساله هستند. یک سال آب و هوای خشک به معنای اتمام منابع آب است - این همان چیزی است که اکنون در حال وقوع است. اگر سال بعد بارندگی بالاتر از حد متوسط نباشد، اوضاع واقعاً به اوج خود می‌رسد. آن زمان است که کمبودها شروع به شدت گرفتن می‌کنند، کشاورزان قادر به آبیاری نیستند و خانوارها و مشاغل با محدودیت‌های گسترده‌ای مواجه می‌شوند. با پایین آمدن بی‌سابقه مخازن آب و کاهش شدید جریان رودخانه‌ها، انگلستان به شدت به باران نیاز دارد.
پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که تا سال 2055، بدون اقدام فوری برای منابع پایدار در آینده، ممکن است روزانه 5 میلیارد لیتر از ذخایر آب عمومی انگلستان کاسته شود که معادل بیش از یک سوم ذخایر موجود امروز است. تأثیر این امر بر اقتصاد به شدت منفی خواهد بود. اندیشکده «اولویت عمومی» تخمین زده است که هزینه اقتصادی کمبود آب می‌تواند در طول دوره پارلمان فعلی 8.5 میلیارد پوند باشد.
پس چطور انگلستانِ باران‌خیزِ معروف، که در سراسر جهان به خاطر سرسبزی و رطوبتش بدنام است و نماد ملی‌اش تقریباً یک چترِ جمع‌شده است، به اینجا رسید؟
زمین‌شناسی و آب و هوای بریتانیا به این معنی است که باید آب فراوانی وجود داشته باشد. در زیر زمین‌های جنوب انگلستان، سنگ‌ها از گچ ساخته شده‌اند که بسیار نرم و متخلخل است. این لایه‌های سنگی، آب باران را به برخی از تمیزترین آب‌های جهان تبدیل می‌کنند و در سفره‌های آب عظیمی که قرن‌هاست توسط ساکنان محلی مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌اند، جمع می‌شوند. شرکت‌های آب اکنون از این سفره‌های آب برای تأمین اکثر آب آشامیدنی در برخی از مناطق جنوب استفاده می‌کنند.

لید ول، یکی از سرچشمه‌های رودخانه تیمز، که از سفره‌های آب زیرزمینی در تپه‌های کاتسولد در نزدیکی کمبل، گلاسترشر فوران می‌کند. عکس: استیو تیلور/آلامی
در شمال، سنگ زیر پا سخت‌تر است؛ ماسه‌سنگ و سنگ آهک، بنابراین فاقد مزایای سفره آب زیرزمینی گچی است. اما این منطقه معمولاً بارندگی بیشتری نسبت به جنوب دریافت می‌کند، بنابراین معمولاً آب فراوانی از آسمان برای پر کردن مخازنی که شرکت‌های آب شمالی به آن متکی هستند، وجود داشته است. همچنین رودخانه‌هایی وجود دارند که در سراسر کشور جریان دارند، که (در صورت تمیز بودن) شامل نهرهای گچی شفاف با وزوز مگس‌های یک روزه و ازدحام ماهی قزل‌آلا و سایر ماهی‌ها هستند.

بریتانیا یکی از پرباران‌ترین مناطق اروپا است. برخی مناطق مرطوب‌تر از مناطق دیگر هستند. در انگلستان، منطقه دریاچه‌ای عموماً به طور متوسط سالانه 2000 میلی‌متر بارندگی دارد، در حالی که در بخش‌هایی از جنوب شرقی این میزان به 700 میلی‌متر می‌رسد.
شاید به این دلیل که این کشور همیشه منابع غنی داشته، آنها را بدیهی فرض کرده‌اند. کمبود آب هرگز واقعاً مورد سوال نبوده است. اما با رشد جمعیت و تغییرات اقلیمی، این [موضوع] دارد کم‌کم احمقانه به نظر می‌رسد.
در قرن هفدهم بود که شرکت نیو ریور شروع به لوله‌کشی آب به خانه‌های لندن از چشمه‌های اطراف هرتفوردشایر برای افراد بسیار ثروتمند کرد. این فناوری به آرامی شروع به گسترش و محبوبیت کرد. در دهه‌های بعدی، جمعیت انگلستان به طرز چشمگیری افزایش یافت و سیستم‌های آب شهرهای به سرعت در حال رشد آن تحت فشار فزاینده‌ای قرار گرفتند.

نمایی از پل وست‌مینستر از خاکریز تیمز در حال ساخت. عکس: مجموعه لردپرایس/آلامی
وقتی در سال 1858، در اوج گرما، بوی گند بزرگ لندن را فرا گرفت، جوزف بازالگت، مهندس عمران، از قبل مأمور شده بود تا برنامه‌هایی را برای به‌روزرسانی فوری سیستم فاضلاب شهر تهیه کند. بازالگت که به خاطر خستگی‌ناپذیری‌اش شناخته می‌شد، خودش تک تک اتصالات را بررسی کرد و هزاران هزار یادداشت برداشت و با هدایت فاضلاب از شهر به مصب رودخانه تیمز، جان بسیاری را نجات داد. بعدها، مراکز تصفیه برای تصفیه آب اضافه شدند.

جوزف بازالگت. عکس: آرشیو GL/Alamy
امروزه، مصرف‌کنندگان به آب شیر عادت کرده‌اند و می‌خواهند مقدار زیادی از آن را مصرف کنند. نسل‌های آینده، که با تابستان‌های طولانی و خشک دست و پنجه نرم خواهند کرد، احتمالاً از نحوه‌ی اسراف‌آمیز استفاده از آب تمیز شیر برای سیفون توالت‌ها، آبیاری باغچه‌ها و روشن کردن ماشین‌های لباسشویی شوکه خواهند شد. خانوارهای بریتانیایی با حدود 150 لیتر در روز به ازای هر نفر ، بیشتر برای دوش گرفتن و حمام کردن، نسبت به سایر کشورهای اروپایی مشابه، آب بیشتری مصرف می‌کنند . میانگین مصرف آب در فرانسه 128، آلمان 122 و اسپانیا 120 است (اگرچه در ایتالیا 243 لیتر در روز است).
و این هدررفت خیلی قبل از رسیدن به شیرهای آب مردم شروع می‌شود. شرکت‌های آب در انگلستان و ولز هر ساله حدود 1 تریلیون لیتر آب را از طریق لوله‌های نشتی از دست می‌دهند. این صنعت اعلام کرده است که حدود 20٪ از کل آب تصفیه شده به دلیل نشت از بین می‌رود. شرکت‌های آب متعهد شده‌اند که تا سال 2050 نشتی‌ها را به نصف کاهش دهند.
در همین حال، نرخ تعویض سالانه لوله‌ها در بین تمام شرکت‌های آب، 0.05 درصد در سال است: برای مثال، بخش عمده‌ای از سیستم فاضلاب لندن از زمانی که بازالگت و همکارانش در قرن نوزدهم آن را نصب کردند، به طور قابل توجهی به‌روزرسانی نشده است.

فیلم پهپادی سطح بسیار پایین مخازن آب در انگلستان را نشان می‌دهد - ویدئو
با وجود رشد قابل توجه جمعیت و تغییرات اقلیمی که به معنای تابستان‌های طولانی‌تر و خشک‌تر است و در طول آن کشور به شدت به ذخیره آب نیاز دارد، در 30 سال گذشته هیچ مخزن جدیدی ساخته نشده است. مخازن آبی که انگلستان دارد، در پایین‌ترین سطح خود در حداقل یک دهه گذشته قرار دارند و به طور متوسط فقط 67.7 درصد آنها پر است. به گفته دکتر ویلسون چان، متخصص آب و اقلیم در UKCEH، «برای کاهش فشار بر منابع آب، به بارندگی بالاتر از حد متوسط در طول چند ماه نیاز است».
آیا خصوصی‌سازی صنعت آب و فاضلاب در سال 1989 منجر به این وضعیت شده است؟ سیستم آب انگلستان به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفته است و خصوصی‌سازی به دلیل کمبود سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها مورد سرزنش قرار گرفته است. برخی می‌گویند این به دلیل پرداخت سود سهام توسط شرکت‌های آب است ، نه استفاده از پول حاصل از قبوض مشتریان صرفاً برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها؛ برخی دیگر سیستم انحصاری تنظیم‌شده خصوصی‌شده را سرزنش می‌کنند که قبوض پایین مشتریان را بر سرمایه‌گذاری در اولویت قرار داده است.
کارشناسان همچنین به سیستم نظارتی اشاره کرده‌اند. طرحهای خشکسالی شرکت‌های آب، شرکت‌ها را مجبور می‌کند قبل از ادامه برداشت از مخازن تخلیه‌شده، رودخانه‌ها و زمین برای تأمین آب مشتریان، یک سری مراحل را دنبال کنند که با کاهش مصرف (ممنوعیت استفاده از شلنگ آب) آغاز می‌شود.

ساکنان در حال تمیز کردن خانه‌ها پس از ترکیدن لوله اصلی آب که باعث جاری شدن سیل در خانه‌ها شد، در حالی که استفاده از شلنگ آب در سویندون ممنوع شده است. عکس: Manor Photography/Alamy
وزیر آب، اِما هاردی، می‌گوید: «شرکت‌های آب اکنون باید برای پیگیری برنامه‌های خشکسالی خود اقدام کنند - اگر تعلل کنند، آنها را پاسخگو خواهم کرد. ما در دهه آینده با کمبود فزاینده آب مواجه خواهیم شد.»
اما شرکت‌های آب معتقدند که مردم از اینکه به آنها گفته شود مصرف آب خود را کاهش دهند، متنفرند، بنابراین تا حد امکان از ممنوعیت استفاده از شلنگ آب خودداری کنید. این ممنوعیت‌ها همچنین ممکن است منجر به این شود که مشتریان نمرات رضایت پایینی از شرکت خود بدهند، که سپس توسط نهاد ناظر در نظر گرفته می‌شود.
نتیجه نهایی این مشوقها؛ سطوح بالای برداشت ناپایدار از محیط طبیعی، که بیشتر آن در همان مقیاس زمانی با باران جایگزین نخواهد شد. ذخایر آب مانند سفره‌های آب فسیلی و نهرهای گچی طی قرن‌ها دوباره پر می‌شوند. آژانس محیط زیست (EA) ارزیابی می‌کند که 15٪ از آب‌های سطحی و 27٪ از آب‌های زیرزمینی در انگلستان دارای سطوح برداشت ناپایدار هستند.
هلن ویکهام، مدیر آب EA و رئیس گروه ملی خشکسالی، می‌گوید: «ما از همه می‌خواهیم که نقش خود را ایفا کنند و به کاهش فشار بر محیط آبی ما کمک کنند.» «شرکت‌های آب باید به سرعت نشتی‌ها را برطرف کنند و در صرفه‌جویی در مصرف آب پیشگام باشند.»

مزرعه‌ای که اخیراً در شروپ‌شایر بذر کلزا کاشته شده است، برای کمک به جوانه زدن بذرها در هوای گرم این هفته آبیاری می‌شود. عکس: کریستوفر فرلانگ/گتی ایمیجز
این فقط یک مشکل مدیریتی نیست. با تسریع فروپاشی اقلیمی، الگوهای بارندگی به سرعت در حال تغییر هستند و آب در زمان‌های خاصی از سال به طور فزاینده‌ای کمتر در دسترس خواهد بود. همانطور که سر دیوید کینگ، مشاور ارشد علمی سابق بریتانیا که ریاست گروه مشاوره بحران اقلیمی را بر عهده دارد، می‌گوید: «خشکسالی در انگلستان دیگر یک هشدار نیست. این یک نشانه واضح است که فروپاشی اقلیمی در حال حاضر در حال از هم پاشیدن سیستم‌های آب، غذا و طبیعی ما است.»
«این بحران نیازمند یک تغییر اساسی است که ارزش واقعی را برای سیاره و محیط زیست ما قائل شود، در طبیعت سرمایه‌گذاری کند، چرخه‌های آب را احیا کند و نحوه استفاده از هر قطره را متحول سازد. اگر در این لحظه برخیزیم، می‌توانیم بحران را به فرصت تبدیل کنیم و تاب‌آوری اقتصادی، نوسازی زیست‌محیطی و رهبری اقلیمی را به ارمغان بیاوریم.»
بریتانیا تنها کشوری نیست که در حال حاضر با تغییرات الگوهای آب و هوایی دست و پنجه نرم می‌کند. تقریباً نیمی از اروپا در خشکسالی به سر می‌برد ، آتش‌سوزی‌های جنگلی سراسر قاره را فرا گرفته و کشاورزان برای کشت محصولات کشاورزی با مشکل مواجه هستند.
بسیاری از اقتصادهای جنوب اروپا به آب و هوای آفتابی وابسته هستند که از نظر تاریخی این منطقه را به مکانی ایده‌آل برای پرورش سبزیجات صادراتی تبدیل کرده است. دانشمندان نگرانند که کشاورزی در برخی از کشورهای جنوب اروپا کمتر و کمتر قابل دوام شود. بیش از 90 میلیون نفر در شرق و جنوب آفریقا پس از خشکسالی بی‌سابقه در بسیاری از مناطق که منجر به از بین رفتن گسترده محصولات کشاورزی و مرگ دام‌ها شده است، با گرسنگی شدید روبرو هستند .

روستاییان در سال 2023 در نزدیکی کِلافو، اتیوپی، از زمین خشک گرد و غبار بلند می‌کنند. عکس: ادواردو سوتراس/خبرگزاری فرانسه/گتی ایمیجز
با گسترش تأثیرات بحران آب و هوا در سراسر جهان، آیا دولت بریتانیا از ابعاد این مشکل آگاه است؟ قرار است نه مخزن جدید تا قبل از سال 2050 ساخته شوند، در حالی که رایزنی‌هایی در مورد کاهش تقاضا برای آب در حال انجام است. اما این ممکن است خیلی کم و خیلی دیر باشد؛ بسیاری از توسعه‌های مسکن به دلیل کمبود آب متوقف شده‌اند.
اولین مخزن جدید برنامه‌ریزی‌شده برای ابینگدون در آکسفوردشایر در همان مکانی قرار دارد که منطقه جدید مرکز داده دولت در آن واقع شده است، و این نگرانی را ایجاد کرده است که آب آن به جای خدمت‌رسانی به مشتریان، برای خنک کردن سرورها در یکی از کم‌آب‌ترین مناطق بریتانیا استفاده شود.
کارشناسان خانه‌های سبز گفته‌اند که قوانین ساختمانی دولت برای مسکن‌های جدید باید شامل جمع‌آوری آب باران برای مصارف داخلی مانند توالت‌ها و ماشین‌های لباسشویی باشد. افرادی که باغ دارند می‌توانند در تابستان از یک منبع آب استفاده کنند تا آب تمیز شیر از طریق شلنگ به گیاهان باغ پمپ نشود.

همه کسانی که در نزدیکی مخزن پیشنهادی ابینگدون زندگی می‌کنند، مشتاق این طرح نیستند. عکس: آنتونیو اولموس/آبزرور
واتروایز می‌گوید کاهش یک دقیقه‌ای زمان دوش گرفتن می‌تواند در مصرف آب صرفه‌جویی کند، در حالی که گروه‌های ساختمان‌سازی سبز استفاده از سردوش‌های کم‌مصرف را توصیه می‌کنند. یک گزارش اخیر دولتی توصیه می‌کند که کنتورهای هوشمند آب در سطح ملی نصب شوند، به طوری که خانوارهایی که از آب‌پاش استفاده می‌کنند و استخرهای شنا را پر می‌کنند، هزینه بیشتری نسبت به کسانی که در مصرف خود صرفه‌جویی می‌کنند، متحمل شوند.
به طور گسترده‌تر، کشاورزان می‌توانند در زمین‌های خود مخازن آب بسازند تا نیاز به آبیاری را کاهش دهند. همچنین می‌توان از راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت استفاده کرد، مانند رهاسازی سگ‌های آبی که سد ایجاد می‌کنند و آب را در سیستم نگه می‌دارند، یا احیای تالاب‌ها.

رگباری که از روی لیک دیستریکت می‌گذرد. «ما باید در جاهایی که می‌توانیم از آب باران استفاده کنیم، مانند شستشوی ماشین، باغبانی، شستشوی حیوانات خانگی، پر کردن استخرهای بادی و سیفون توالت.» عکس: نایجل ویلکینز/آلامی
مارک لوید، مدیر اجرایی Rivers Trust، می‌گوید: «ما باید با راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت در مقیاس بزرگ، انعطاف‌پذیری بیشتری را در رودخانه‌ها و حوزه‌های آبریز آنها ایجاد کنیم، مانند خاک‌های سالم که به آب اجازه می‌دهند به زمین نفوذ کند و با عجله خاک را با خود نبرد؛ کاشت درخت در کنار رودخانه برای ایجاد سایه و کاهش بیشتر جریان آب؛ تالاب‌ها برای ذخیره و آزادسازی تدریجی آب و جابجایی مجدد نهرها برای بالا بردن سطح آب و تصفیه آلاینده‌ها . »
«ما همچنین باید بالاخره استفاده از آب باران را به جای آب آشامیدنی در جاهایی که می‌توانیم، مانند شستشوی ماشین، باغبانی، شستشوی حیوانات خانگی، پر کردن استخرهای بادی و سیفون توالت، اجرایی کنیم. سایر کشورهای دارای کمبود آب، دهه‌هاست که از این رویکرد استفاده می‌کنند و ما باید به این جمع بپیوندیم.»
این ماده در 1 سپتامبر 2025 اصلاح شد تا روشن شود که دستورات خشکسالی به شرکت‌های آب اجازه نمی‌دهد که «برداشت آب را در مقایسه با حجم معمول افزایش دهند»، بلکه به آنها اجازه می‌دهد با ادامه برداشت فراتر از سطوح تخلیه‌ای که معمولاً توسط مجوزهای استاندارد آنها مجاز است، حجم معمول آب را برداشت کنند.

https://www.theguardian.com/news/ng-interactive/2025/aug/17/how-can-england-possibly-be-running-out-of-water