آمریکا یک کشور تحت امر اسرائیل است و در همه جا ، هر عهدی بسپارد اگر بتواند آن را می شکند و هیچ وعده ای از آن ها قابل اعتماد نیست
همه روسای جمهور آمریکا همینگونه بودند
مثلا کارتر وحشی ، در الجزائر قول داد که در برابر آزادی گروگان های آمریکائی، اموال ایران را آزاد کند و نکرد
دل بستن به «امضاء کری و دیگر روسای آمریکا» اوج ساده لوحی و عدم شناخت است
رژیم صدام حسین به کویت حمله کرد و آن دیکتاتور که مورد حمایت آمریکا در حمله به ایران بود ، یک شبه تغییر کرد و رسانه های غربی بر سرش ریختند
نهایتا قرار شد از کویت خارج شود

در 22 فوریه 1991 برابر با جمعه - 03 اسفند 1369، اتحاد جماهیر شوروی — که آن زمان هنوز وجود داشت — ابتکاری برای صلح اعلام کرد و خواستار خروج کامل عراق از کویت ظرف 21 روز شد، به شرط آنکه نیروهای ائتلاف در جریان عقب نشینی، حملات خود را متوقف کنند.

پس از میانجی گری شوروی، عراق بیانیه ای به سازمان ملل و واشینگتن فرستاد و موافقت خود را با خروج کامل از کویت ظرف یک روز، تحت نظارت مستقیم سازمان ملل و با تأیید ایالات متحده اعلام کرد. واشینگتن رسماً از طریق رئیس جمهور جورج ه. و. بوش واکنش نشان داد و گفت: «اگر عراق عملاً مطابق قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل شروع به عقب نشینی کند، ما عملیات نظامی را متوقف خواهیم کرد.»

اما هرگز این وعده رئیس جمهور عملی نشد و ارتش عراق را قتل عام کردند

بدین ترتیب در نیمه شب 27 فوریه ی 1991 (چهارشنبه - 08 اسفند 1369) جت های آمریکایی و کانادایی خودروهای عقب و جلو کاروانی که در دو بزرگراه یاد شده در حال حرکت بودند را منهدم کردند تا کاروان در تله افتاده راهی برای فرار به جلو یا عقب نداشته باشد. سپس بمباران نظامیان و غیرنظامیان عراقی که برای بدست آوردن غنیمت به کویت رفته بودند آغاز شد.

توجیه آمریکا: دولت وقت آمریکا به ریاست جمهوری جورج هربرت واکر بوش (پدر) ، این حمله را توجیه کرد و ادعا نمود که شواهد کافی مبنی بر عقب نشینی صلح آمیز و کامل نیروهای عراقی وجود نداشته است. آن ها همچنین تأکید کردند که این ستون شامل یگان های نظامی فعال بود که در حال جابجایی تجهیزات و بازیابی توان خود برای ادامه جنگ بودند و نه صرفاً عقب نشینی.

چهار سال بعد ژنرال نورمن شوارزکوف (Norman Schwarzkopf) سعی کرد اتفاقاتی که در بزرگراه مرگ اتفاق افتاده بود را چنین توجیه کند:

“دلیل اصلی ما برای بمباران کردن بزرگراهی که از شمال کویت به سمت عراق کشیده می شد این بود که تجهیزات نظامی بسیاری از این بزرگراه عبور می کرد و من نیز به تمام فرماندهان جنگ دستور دادم که هر گونه تجهیزات نظامی متعلق به کشور عراق را که می توانند نابود کنند. دوم این که این کاروان از افراد بی گناه و غیرنظامی که قصد بازگشت به خانه های خود را داشتند تشکیل نشده بود. آن ها یک مشت متجاوز، قاتل و جانی بودند که شهر کویت را غارت کرده و زنان و دختران کویتی را مورد تجاوز قرار داده بودند و حالا قصد داشتند قبل از آن که دستگیر شوند از این کشور فرار کنند”.


*متن کامل را در آدرس زیر 👇👇👇 ببینید*

جاده ی مرگ و کشتار هولناک

در سال 1991 در پایان جنگ اول خلیج فارس [آزادسازی کویت] کشتار هولناکی رویداد. در این حادثه بیش از ده هزار ارتشی عراقی و خانواده هایشان در خون غلتیدند. از آنجا که این کشتار در بزرگراه کویت-بصره رخداده بود از آن پس همین راه ارتباطی با نام مستعار "بزرگراه مرگ" (Highway of Death - طریق الموت) شهرت یافت.

Anlamedia 1404 آبان 06

Iraq

در سال 1990 صدام حسین در یک اقدام تجاوزکارانه کویت را اشغال کرد. امیر کویت به عربستان پناهنده شد و امریکا که مترصد فرصت حضور نظامی گسترده در خاورمیانه بود، به وسط معرکه شتافت تا صدام را گوشمالی دهد. نیرویی بین المللی تشکیل شد و اواخر فوریه 1991، پس از هفت ماه از تهاجم عراق به کویت، جنگ شکل جدیدی به خود گرفت. نیروهای نظامی عراق پس از حملات مداوم هوایی از سوی ائتلاف بین المللی خسته شده بودند.

در 22 فوریه 1991 برابر با جمعه - 03 اسفند 1369، اتحاد جماهیر شوروی — که آن زمان هنوز وجود داشت — ابتکاری برای صلح اعلام کرد و خواستار خروج کامل عراق از کویت ظرف 21 روز شد، به شرط آنکه نیروهای ائتلاف در جریان عقب نشینی، حملات خود را متوقف کنند.

پس از میانجی گری شوروی، عراق بیانیه ای به سازمان ملل و واشینگتن فرستاد و موافقت خود را با خروج کامل از کویت ظرف یک روز، تحت نظارت مستقیم سازمان ملل و با تأیید ایالات متحده اعلام کرد. واشینگتن رسماً از طریق رئیس جمهور جورج ه. و. بوش واکنش نشان داد و گفت: «اگر عراق عملاً مطابق قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل شروع به عقب نشینی کند، ما عملیات نظامی را متوقف خواهیم کرد.»

بنابراین رئیس جمهور عراق، صدام حسین، دستور عقب نشینی از کویت را صادر کرد و از طریق خبرگزاری رسمی عراق اعلام کرد که خود را به قطعنامه های شورای امنیت — به ویژه قطعنامه های 660 و 678 — ملزم می داند، که خواستار عقب نشینی فوری بودند. سازمان ملل این ابتکار را خوشامد گفت و حتی کاخ سفید رسماً اعلام کرد که آن را «موافقت شده» می داند.

پس ارتش عراق شروع به عقب نشینی از کویت کرد. کاروان های طولانی از خودروهای عراقی در ستون های سازمان یافته در امتداد بزرگراه 80 از کویت به سمت مرز عراق حرکت می کردند — غیرمسلح، آماده نبودن برای درگیری و با اطمنیان از تضمین های آمریکایی و سازمان ملل. با تاریک شدن شب، ماهواره ها و هواپیماهای آمریکایی و بریتانیایی — با همکاری کشورهای حوزه خلیج — آن ستون عظیم را که ده ها کیلومتر امتداد داشت و مانند نوار فلزی بود، شناسایی کردند.

در همان لحظه رئیس جمهور آمریکا، جورج بوش پدر، فرمان داد: «اجازه ندهید حتی یک عراقی برگردد… همه را بکشید.» در عرض چند دقیقه آسمان به طوفانی از آتش تبدیل شد. هواپیماهای آمریکایی و بریتانیایی پیوسته موشک ها و بمب های هوشمند را بر سر کاروانِ درحال عقب نشینی فرو ریختند. تانک ها و کامیون ها آتش گرفتند، مخازن سوخت منفجر شدند و افق همچون سپیده دم جهنم می درخشید. خلبانان همچنان دور می زدند تا همان اهداف را بارها و بارها بمباران کنند، در حالی که اجساد داخل خودروها می سوختند.

بیش از 1400 خودرو نابود شد. حدود 10٬000 نفر عراقی — از جمله سربازان و برخی غیرنظامیان، زنان و کودکانی که از تلافی جویی فرار می کردند — زنده زنده سوختند.تمام این ها پس از اعلام آتش بس تحت نظارت سازمان ملل و آمریکا و پس از آن که عراق رسماً عقب نشینی خود را اعلام کرده بود، اتفاق افتاد.

روزنامه نگارانی که به محل رسیدند بعدها به شدت شوکه توصیف کردند: «ما هرگز چیزی شبیه این را ندیده ایم. جاده شبیه انتهای جهان بود.» از آن روز، سربازان آمریکایی و رسانه های غربی آن را «جاده مرگ» خواندند. بنابراین بمباران نیروهای درحال عقب نشینی یک خیانت به یک توافق بین المللی و یک جنایت جنگی آشکار طبق کنوانسیون های ژنو بود، که حمله به نیروهای درحال عقب نشینی، اسیران یا کسانی را که سلاح خود را زمین گذاشته اند، ممنوع می سازد.

کشتار بزرگ راه مرگ در شب 26 و صبح 27 فوریه 1991 (سه شنبه 07 اسفند و چهارشنبه - 08 اسفند 1369) ، در اواخر عملیات طوفان صحرا رخ داد. جزئیات مهم درباره این رویداد به شرح زیر است:

1. رویداد “بزرگراه مرگ”

موقعیت: این کشتار در بزرگراه 80 (Highway 80) رخ داد، که یک مسیر شش خطه اصلی است و شهر کویت را به شهر بصره در عراق از طریق شهر مرزی صفوان متصل می کند. حملات دیگری نیز در بزرگراه 9 (Highway 9) که به سمت بصره می رفت، گزارش شد. حادثه: پس از آنکه عراق اعلام کرد که پیشنهاد صلح شوروی را پذیرفته و قصد عقب نشینی از کویت را دارد، کاروان بزرگی از نیروهای ارتش عراق، شامل سربازان، ادوات نظامی و همچنین خودروهای غیرنظامی غنیمتی، از شهر کویت به سمت عراق شروع به عقب نشینی کردند. حمله: نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات متحده آمریکا و بریتانیا، به این کاروان های در حال عقب نشینی، در حالی که در حال حرکت در بزرگراه ها بودند، حمله هوایی گسترده ای انجام دادند. جنگنده ها و هواپیماهای تاکتیکی ائتلاف (از جمله A-6 Intruder و A-10 Thunderbolt) ابتدا جلوی و عقب کاروان ها را بمباران کردند تا مسیر حرکت آن ها مسدود شود و امکان فرار وجود نداشته باشد. سپس، برای ساعت ها، این کاروان متوقف شده را با مسلسل ها و بمب ها، از جمله بمب های خوشه ای (Cluster Bombs) ، هدف قرار دادند.

2. تلفات و پیامدها

تلفات: گزارش ها حاکی از آن است که این حملات منجر به تلفات سنگین در میان نیروهای عراقی شد. آمار دقیق تلفات متفاوت است، اما تخمین زده می شود که نزدیک به 10 هزار نفر از سربازان و غیرنظامیان عراقی در طول بزرگراه ها کشته شدند. همچنین بیش از 2,000 وسیله نقلیه نظامی و غیرنظامی در این مسیر منهدم شدند.

جنایت جنگی: منتقدان، از جمله برخی خبرنگاران و فعالان حقوق بشر، این حمله را مصداق جنایت جنگی دانستند، زیرا هدف قرار دادن نیروهایی که در حال عقب نشینی و خارج شدن از نبرد هستند، بر اساس برخی تفاسیر کنوانسیون های ژنو، می تواند ناقض قوانین جنگ تلقی شود.

توجیه آمریکا: دولت وقت آمریکا به ریاست جمهوری جورج هربرت واکر بوش (پدر) ، این حمله را توجیه کرد و ادعا نمود که شواهد کافی مبنی بر عقب نشینی صلح آمیز و کامل نیروهای عراقی وجود نداشته است. آن ها همچنین تأکید کردند که این ستون شامل یگان های نظامی فعال بود که در حال جابجایی تجهیزات و بازیابی توان خود برای ادامه جنگ بودند و نه صرفاً عقب نشینی.

اثر روانی و سیاسی: این کشتار باعث شد تا بزرگراه مذکور به نمادی فراموش نشدنی از وحشت جنگ خلیج فارس تبدیل شود و نقش مهمی در پذیرش تسلیم و پایان عملیات توسط عراق داشت. صحنه های هولناک از خودروهای سوخته و اجساد متلاشی شده در طول این جاده، به تصاویر کلیدی رسانه ای در مورد جنگ تبدیل شد.

عکس از کویت، فوریه 1991

منبع: Jamilarts Art

درباره نویسنده

Anlamedia

Administrator

منبع :

https://anlaam.com/fa/جادهی-مرگ-و-کشتار-هولناک/

تاریخ انتشار : 01:00 - 10-11-1403

کد 1033268

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد(+عکس)

در شب 27 فوریه ی سال 1991 (چهارشنبه - 08 اسفند 1369) هزاران سرباز و غیر نظامی عراقی بعد از آن که آتش بس اعلام شد در حال عقب نشینی از کویت اشغالی به سمت بغداد بودند که به دستور جرج بوش پدر، رییس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا، قتل عام شدند و اینگونه بود که بزرگراه مرگ در مرز عراق و کویت خلق شد.

25 سال پیش یکی از بزرگترین کشتارهای جنگی تاریخ در عراق و در بزرگراهی به نام بزرگراه شماره ی 80 (Highway 80) در سی کیلومتری غرب شهر کویت (پایتخت کشور کویت) رخ داد.

به گزارش روزیاتو، در شب 27 فوریه ی سال 1991 (چهارشنبه - 08 اسفند 1369) هزاران سرباز و غیر نظامی عراقی بعد از آن که آتش بس اعلام شد در حال عقب نشینی از کویت اشغالی به سمت بغداد بودند که به دستور جرج بوش پدر، رییس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا، قتل عام شدند و اینگونه بود که بزرگراه مرگ در مرز عراق و کویت خلق شد.

جنگنده های نیروهای ائتلاف با هدف قرار دادن خودروهایی که در قسمت عقب و جلو این کاروان در این بزرگراه در حال حرکت بودند نظامیان و غیر نظامیان عراقی را متوقف کرده و سپس برای ساعت ها این کاروان را زیر رگبار مسلسل ها و بمب های خود قرار دادند.

بعد از پایان بمباران و کشتارها، بیش از 2.000 خودروی منهدم شده و جنازه های سوخته و پاره پاره شده ی ده ها هزار عراقی در گستره ای به وسعت چندین کیلومتر باقی مانده بود که بعدها به «بزرگراه مرگ» (Highway of Death) مشهور شد. صدها نفر دیگر نیز در بزرگراه دیگری به نام «بزرگراه شماره ی 8» (Highway 8) که به بصره منتهی می شد به خاک و خون کشیده شدند.

برخی از صحنه های کشتار انجام گرفته در این دو بزرگراه به تصاویر فراموش نشدنی جنگ خلیج فارس (Gulf War) تبدیل شد.

یک روز قبل از این واقعه، رادیو بغداد اعلام کرد که وزیر امور خارجه ی عراق پیشنهاد صلح ارائه شده از سوی شوروی را پذیرفته و بر اساس قطعنامه ی 660 سازمان ملل به تمامی نیروهای خود دستور داده است که از خاک کویت عقب نشینی کنند.

با این وجود جرج بوش این ادعا را باور نکرده و بعدها در اظهاراتش در این باره چنین گفت: ” هیچ مدرکی دال بر عقب نشینی نیروهای عراقی وجود نداشت. در واقع واحدهای نظامی عراقی در حال ادامه ی جنگ بودند… و ما نیز ناچار بودیم جنگ را ادامه دهیم”.

روز بعد رییس جمهور عراق شخصاً در رادیو حاضر شد و اعلام کرد که عقب نشینی از طریق دو بزرگراه مذکور آغاز شده و در همان روز به پایان خواهد رسید اما جرج بوش این سخنان را «اهانت» و «حقه ای بی رحمانه» خواند.

ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا و استراتژیست های نظامی این کشور به جای این که پیشنهاد عراق برای تسلیم شدن و عقب نشینی کردن از کویت و ترک میدان نبرد را پذیرفته و به راه حلی تن دهند که بعدها برای ایالات متحده دردسرساز شود تصمیم گرفتند به هر اندازه که می توانند به ماشین جنگی صدام صدمه وارد کنند.

بدین ترتیب در نیمه شب 27 فوریه ی 1991 (چهارشنبه - 08 اسفند 1369) جت های آمریکایی و کانادایی خودروهای عقب و جلو کاروانی که در دو بزرگراه یاد شده در حال حرکت بودند را منهدم کردند تا کاروان در تله افتاده راهی برای فرار به جلو یا عقب نداشته باشد. سپس بمباران نظامیان و غیرنظامیان عراقی که برای بدست آوردن غنیمت به کویت رفته بودند آغاز شد.

فرمانده ارشد ستاد مرکزی ارتش آمریکا دستوری از طرف رییس جمهور دریافت کرد که در آن آمده بود “نگذارید کسی یا چیزی از کویت خارج شود”. بدین ترتیب هر خودرویی که از بزرگراه خارج شده و قصد داشت خود را از مهلکه برهاند نیز مورد تعقیب قرار گرفته و منهدم شد. حتی آن دسته از سربازان عراقی که سلاح های خود را زمین گذاشته و تسلیم شده بودند نیز توسط مسلسل جنگنده ها قتل عام شدند. هیچ عراقی حاضر در آن دو بزرگراه از این کشتار جان سالم به در نبرد.

یک روزنامه نگار لبنانی-آمریکایی به نام جویس چدیاک (Joyce Chediac) در مورد این حادثه چنین می نویسد: “خودروها و کامیون ها چنان بمباران شده بودند که در زمین فرو رفته و معلوم نبود راننده ای داخل آن ها وجود دارد یا خیر. شیشه ی جلوی همه ی خودروها ذوب شده و تانک های بزرگ به تکه های کوچکی به اندازه ی ترکش تبدیل شده بودند”.

وی ادامه می دهد: ” کشتار سربازان عراقی در شرایطی که آن ها در حالت عقب نشینی به سر می بردند نقض صریح ماده ی سوم کنوانسیون ژنو در سال 1949 محسوب می شود که کشتن سربازان خارج از میدان نبرد را ممنوع کرده است. نیروهای عراقی برخلاف آن چه که دولت جرج بوش اعلام کرده اند توسط نیروهای ایالات متحده ی آمریکا از کویت بیرون رانده نشده بودند. هدف آن ها از عقب نشینی سازماندهی مجدد و ادامه ی نبرد نبود. در واقع آن ها در حال عقب نشینی بوده و به سمت خانه هایشان می رفتند”.

چدیاک در ادامه ادعا می کند: ” حمله به سربازانی که در حال برگشت به خانه های خود بودند با چنین شرایطی جنایت جنگی محسوب می شود”.

سروان باب نوگنت (Bob Nugent) از افسران اطلاعاتی ارتش ایالات متحده می گوید: “حتی در ویتنام نیز من شاهد چنین اتفاقی نبودم. واقعاً شرم آور است”.

روزنامه نگاری به نام مالکوم لاگاوش (Malcom Lagauche) در این باره چنین می گوید: ” ناراحت کننده ترین جنبه ی این اقدام مخفیانه انجام شدن آن بود. زمانی که روزنامه ی نیوزدَی پرده از این ماجرا برداشت بسیاری شگفت زده شدند. به گفته ی اعضای مجلس نمایندگان و کمیته ی نیروهای نظامی سنا، پنتاگون جزییات مربوط به این حمله را از آن ها پنهان نگه داشته بود”.

رسانه های خبری نیز داستان های متفاوتی در مورد این کشتار ارائه کردند. فرماندهان ارشد نظامی ایالات متحده نیز سعی می کردند به همه بقبولانند که در واقع نیروهای عراقی عقب نشینی نکرده و توسط نیروی نظامی آمریکا عقب رانده شده بودند.

چهار سال بعد ژنرال نورمن شوارزکوف (Norman Schwarzkopf) سعی کرد اتفاقاتی که در بزرگراه مرگ اتفاق افتاده بود را چنین توجیه کند:

“دلیل اصلی ما برای بمباران کردن بزرگراهی که از شمال کویت به سمت عراق کشیده می شد این بود که تجهیزات نظامی بسیاری از این بزرگراه عبور می کرد و من نیز به تمام فرماندهان جنگ دستور دادم که هر گونه تجهیزات نظامی متعلق به کشور عراق را که می توانند نابود کنند. دوم این که این کاروان از افراد بی گناه و غیرنظامی که قصد بازگشت به خانه های خود را داشتند تشکیل نشده بود. آن ها یک مشت متجاوز، قاتل و جانی بودند که شهر کویت را غارت کرده و زنان و دختران کویتی را مورد تجاوز قرار داده بودند و حالا قصد داشتند قبل از آن که دستگیر شوند از این کشور فرار کنند”.

تصاویر بزرگراه مرگ در مرز عراق و کویت

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد

بزرگراه مرگ؛ اتوبانی که به گورستان هزاران سرباز عراقی تبدیل شد


منبع : سایت عصر ایران

https://www.asriran.com/fa/news/1033268